Seguro que o nome de Pablo Millán xa sona con forza dentro do audiovisual galego. Del é esa curta titulada O conxuro que xa gañou varios premios en Galicia e no estranxeiro. O seu nome pódese sumar a esa lista de mozos que están traballando no campo de animación de xeito admirábel; Juan Pablo Etxeverry, Darío Fernández, Jorge Morais Velle, Luis Fernández Santiago, David Rubín… Unha xeración extraordinaria que está dando uns froitos interesantes e do que se agardan cousas moito máis ambiciosas nos vindeiros anos se a industria segue confiando neles como o está comezando a facer.

A meiga chuchona é unha curta de animación realizada coa axuda que a Consellaría de Cultura e Deporte lle concede aos "creadores individuais". A súa duración non chega aos 10 minutos. Ten unha narración guiada por un voz over, un narrador frío e neutro que escapa de tons sentimentaloides e enfáticos. A historia afonda na cultura galega tradicional; os relatos orais, as crenzas populares, o mundo dos meigallos,… Este mundo máxico –que inspirou, de igual xeito, a Fole ou a Cunqueiro (entre outros)- é tratado dunha maneira seria, sen concesións ao público infantil. Porén, a curtametraxe manéxase nun discurso cuns parámetros que parecen saídos de xéneros "adultos"; como pode ser o suspense ou incluso o terror. Un tratamento que fai que a cultura galega pegue un chimpo descomunal. O proceso artístico desenvolvido por Millán coloca a este relato galego á mesma altura que as fábulas das culturas do norte de Europa transmitidas, para todo o mundo, pola literatura, música ou cinema creado desde eses países.

A este posicionamento hai que por en paralelo a estética que manexou o seu creador. Por un momento parece que volvemos a disfrutar das xoias de animación da escola checa, dos filmes de mestres como Jiry Trnka, Hermina Tyrlova, Eduard Hoffman, Jiry Brdecka… A concepción artística da animación desta curta vai alén dunha estética retro, manexa con habilidade a conxunción de materiais híbridos, a medio camiño entre a imaxe en 2D, diferencia texturas, movementos semellantes aos de marionetas e elementos de imaxe real. Esta conxugación entre tradición e modernidade -tanto na forma como no contido- fai que o resultado sexa moi atractivo e suxerinte.

Mais a excelencia d´A meiga chuchona non reside nas argumentacións realizadas ata o de agora senón que atopamos a un personaxe, o da meiga, inmenso, que se desfai nun conflicto existencial entre facer o ben e o mal. A meiga é o fin do relato, o fin da viaxe, o fin dunhas crenzas, o fin dun mundo, o fin dun tempo… Un personaxe transcendental e conclusivo, "máis grande ca vida", parello ao Kurtz d´O corazón en tebras de Conrad. A meiga prefire que lle chegue dunha vez por todas a súa morte xa que está cansa de seguir facendo dano.

Desde a Axencia Audiovisual Galega queremos dar os nosos parabéns a Pablo Millán!!!

• http://www.axenciaaudiovisualgalega.org/public/index.php?seccion=oficinaproduccion/ficha_proyecto.php&id_proyecto=70