Película para nenos fundamentalmente, baseada nunha novela do mesmo título de Xabier Docampo. Trátase dunha contribución destinada a cubrir un oco existente na cinematografía galega (e mesmo española) de produción destinadas especificamente a cativos e cativas. Preténdese artellar unha historia sobre a posibilidade de vivir nunha aventura permanente. Partindo dunha estrutura dramática de doada comprensión, A casa da luz quere convidar aos nenos - e tamén ós que deixaron de selo - a unha viaxe na que descubran por medio da diversión, as emocións e a sorpresa que cada día podemos volver a casa máis sabios se conseguimos superar o medo ó descoñecido, que a amizade é máis indestructible do que supoñiamos e que a solidariedade e a unión entre os pequenos permite vencer aos poderosos.
ArgumentoUnha panda de nenos e nenas pasan as súas vacacións en Eiravella – unha pequena vila a medio camiño do rural e o urbano – entre a construción dunha cabana e os xogos propiciados por Duarte, ex profe de debuxo e pintor.
Un novo xogo de pistas debe conducir aos nenos a presenza de Duarte, pero Duarte non aparece e ninguén sabe dar conta do seu paradeiro. Os nenos cren que Duarte pode non estar vivo pero se o estivera, están dispostos a rescatalo custe o que custe.
A preocupación da panda, especialmente de Alicia, sobriña de Duarte, crece. As sospeitas recaen sobre Pumariño – un vello “Toliño”, mudo, marxinado por todo o pobo e que acostuma a facer ocos nas paredes das casas de Eiravella.
A panda decide sometelo a control. Nun dos seguimentos, a panda chega a unha casa escondida no medio do bosque. Para sorpresa dos nenos, Pumariño os recibe sorrinte e satisfeito.
Nunha sala da casa, chea de cadros, Pumariño sinala un deles cun aspecto estrano e a medio rematar – cun bosque, unha paisaxe inquedante e unha cidade cunha torre o fondo – querendo indicar que Duarte está alí.
A panda, incrédula, cre que o “Toliño” os quere enganar. Pumariño desaparece repentinamente e uns segundos despois, a través do cadro, surxe de novo diante dos nenos. Con todas as dubidas e todos os medos do mundo, Alicia e o resto da panda, deciden seguir a Pumariño e traspasan o cadro en busca do seu amigo pintor.
Baio, Betanzos, Moeche
ObservaciónsTrienal. En Preparación. Rodaxe 2008